LentaMente

E mira que tiña cousas que facer esta tarde, pero estiven empantangado co demo do ordenador. Resulta que por un traballo académico tiña que usar uns cantos programas de deseño en 2 e 3D. E mira tí por donde, o Windows ía lento. Costáballe deus e axuda iniciar un simple Word ou Firefox, e cando o facía a velocidade de reacción non era, nin moito menos a adecuada para traballar.

Como non entendo moi ben as interioridades de Windows, optei pola solución mais fácil: formatear, e instalalo todo outra vez, xa que realmente non preciso de moitos programas, e os meus arquivos persoais estaban “a salvo” nunha partición propia.

O comezo non foi mal: meter o cd, formatear a partición c: (por si los virus) e comezar a instalación. Ó cabo de media hora, e despois de dous reinicios, o ordenador comezou coa rolda de preguntas de configuración. E aí se acabou a miña alegría: á hora de activar o Windows XP, sáltame con que teño superada a cota de reinstalacións permitidas coa miña ID. Contiven con tódalas miñas forzas as ganas de tirar o ordenador pola ventá, pensando que o pobre bicho tampouco ten a culpa do que fai o software. Un compra Windows orixinal, xa que non por simpatía coa empresa que o vende, polo menos para non ter problemas de licencias… vale, confeso que non lin na EULA cantas veces podías instalalo… pero xúrovos que non foron mais de dez, e que non lle prestei ese disco nin a súa clave a ninguén! Pagar mais de cen euros por un software, e descubrir que non o podes reinstalar mais dun par de veces foi demasiado pra min.
Decidín aproveitar a pouca lucidez que me quedaba para lidiar co xestor de arrinque, que o XP asoballara no seu ímpetu instalador. Nese momento agradecín non ter mais amigos frikis, posto que me quedaban aínda cds de Ubuntu na casa. Introducir un, reiniciar, e volver a instalar o grub non foi excesivamente complicado. Aí van os comandos:

montar a partición raíz, no meu caso /dev/hda6, en calquera parte. Se xa está montada, asegurarse que podemos escribir nela. Se non, desmontar e montar:

mount -t ext3 -o rw /dev /hda6 /mnt/hda6

Agora “enxaulámonos” dentro do hda6 co comando chroot:

chroot /mnt/hda6/

Así ese directorio pasará a ser o directorio raíz do sistema. E agora só queda:

grub-install /dev/hda

Reinicio o PC, e aparece o meu querido xestor de arrinque. Inicio debian e atópome co saúdo inesperado dun kernel panic. Cos nervios de picos de pardo (ó fin e o cabo é o ordenador da familia), sen Linux e co Windows deshauciado é o mellor momento para que a nai dun se lle ocorra mandarte a unha ferretería á outra punta de Ourense. Mira que a min me gustan as ferreterías, pero hoxe cagueime nas grapas para alambre do 16 canto quixen.

Ã? volta, o Linux non volvera en sí por arte de maxia. Descartei a miña solución habitual de vago: había moitos documentos importantes, e un servidor en funcionamento, e o formateo e reinstalación non era unha opción válida. Eu tiña algo sobre recuperar o grub nun artigo dunha revista, lembrei. Non, non me vale. Non me quedaba mais remedio que usar a lóxica. A mensaxe de erro falaba dun arquivo que non atopaba no directorio raíz… pero eu non lle toquei a nada mais que ó grub! Igual é que busca na partición que non é. Mirei o /boot/grub/menu.lst e alí estaba chantado un hda7 como unha catedral de directorio raíz.

Non me explico ben o por qué, pero cámbioo, e así o linux comeza a cargar. Chega a pantalla de login, nome, contrasinal… parece ser que non ten vostede directorio /home asociado ¡como que non! ¿e os meus documentos onde están?

nano /etc/fstab

e logo

cat /proc/partitions

E resulta, que de algunha maneira que non entendo, tódalas particións se correran un lugar. Así, hda7 pasou a chamarse hda6, e por iso non arrancaba. hda8, o meu /home, era agora hda7. E hda4, a partición NTFS de datos do Windows, era hda3. Nono entendín, pero cambiei o nome dos dispositivos no fstab para ver se colaba… e efectivamente, colou. Linux parece funcionar perfectamente, quitando que agora non teño acceso ó contido do meu disco NTFS, configurado mediante captive-ntfs. Xa o resolverei mais tarde, que foron moitas tocaduras de güevos para un só día.

Para que a ninguén lle suceda o que a min co Windows, hai un truco. Se tedes que reinstalar un Windows XP copiade antes o arquivo wpa.dbl en calquera lado, e cando reinstaledes sobreescribide o novo con ese. O truco completo pódese ver aquí.

Cantas cousas útiles aprende un cando o seu xa non ten remedio… Por certo, ¿non terá ninguén un Windows XP para regalarme?